Өлеңді үнсіз оқығанда кейбір ырғақ пен дыбыс үйлесімі байқалмай қалуы мүмкін. Дауыстап оқу сөздің әуезін, тыныс белгісінің қызметін сездіреді. Мұндай сұрақ көбіне күнделікті әдеттің арасында елеусіз қалады. Ал салдарын ойлағанда оның қоғамдық мәні айқындала түседі.
Балалармен бір шумақты әртүрлі екпінмен оқып, мағынасының қалай өзгеретінін талқылауға болады. Өлеңді жаттау міндет емес, алдымен оны түсіну маңызды. Нәтижені өлшеудің қарапайым жолын табу пайдалы: не өзгерді, қандай кедергі қалды, келесіде нені басқаша жасау керек?
Барлық бала көпшілік алдында бірдей еркін оқымайды. Ұялшақ оқырманға жеке немесе шағын топта тәжірибе жасауға мүмкіндік берген дұрыс. Сондықтан мәселені шешкенде асығыс қорытындыға бармай, ықтимал салдарды таразылау керек. Әсіресе басқа адамның құқығы мен қауіпсіздігі назардан тыс қалмауы тиіс.
Поэзиямен кездесу тіл байлығын арттырып қана қоймай, өзгенің көңіл күйін сезінуге баулиды. Күнделікті таңдау арқылы адам айналасына ықпал ете алады. Сол ықпал жауапкершілікпен ұштасқанда ғана тұрақты нәтиже туады.