Қолөнер – тек бұйым жасау тәсілі емес, ұрпақтан ұрпаққа берілетін тәжірибе. Қонаевтағы отбасыларда әжесінің тігін тіккенін, атасының ағаш өңдегенін көріп өскен балалар бар. Осындай істердің қасында жүріп үйренген бала еңбектің бағасын ерте түсінеді.
Қарапайым түйме қадау, жіп таңдау немесе ескі затты жөндеу секілді дағдылар тұрмыста да пайдалы. Баланы бірден күрделі іске жұмсамай, қауіпсіз әрі жасына лайық тапсырмадан бастаған жөн. Үлкен адамның асықпай түсіндіруі баланың төзімін, зейінін және ұқыптылығын дамытады.
Қолөнермен бірге отбасылық әңгімелер де айтылады. Бір оюдың мәні, ескі бұйымның тарихы, бұрынғы тұрмыстың ерекшелігі баланың туған жерге деген қызығушылығын арттырады. Мұндай сабақ мектеп бағдарламасының орнын баспайды, бірақ оны өмірмен байланыстырады.
Қазіргі технология дамыған заманда қол еңбегінің қадірі кемімеуі керек. Қонаевтың жас ұрпағы цифрлық құралды да, ата-бабадан қалған пайдалы өнерді де меңгерсе, оның дүниетанымы байи түседі. Отбасыдағы бір шеберлік сағаты үлкен естелікке айналуы мүмкін.