Баланың күнделікті еңбегі әрдайым баға немесе медаль түрінде көрінбейді. Уақытында орындаған тапсырма, оқып бітірген кітап немесе батыл қойылған сұрақ та алға жылжу белгісі. Мәселені талқылағанда асығыс тұжырымнан гөрі себеп пен салдарды бөлек қарастырған дұрыс.
Мақтауды нақты әрекетке бағыттаған пайдалы: «сен мұны бірнеше рет тексердің» деген сөз жалпылама баға беруден түсініктірек. Бұл балаға қай әрекетін жалғастыру керегін көрсетеді. Тұрғынның ұсынысы нақты болған сайын оны түсіну де оңай: орын, жағдай және күтілетін өзгеріс анық айтылғаны жөн.
Қателіктерді де оқу жолының бөлігі ретінде талқылау қажет. Бір тапсырма орындалмаса, баланың қабілетін жоққа шығармай, басқа тәсіл іздеуге болады. Бір отбасыға қолайлы тәсіл екіншісіне сәйкес келмеуі мүмкін, сондықтан дайын үлгіні сол күйінде көшіру шарт емес.
Жетістікке көзқарас өзгерсе, үйдегі әңгіме де өзгереді. Нәтижемен бірге күш-жігерді бағалау табандылыққа жол ашады. Күнделікті қолданыстағы осындай ұсақ шешімдер уақыт өте жинақталып, ортақ кеңістіктің сапасын өзгертеді.

