Қонаев үшін «қарт адамға ауыр затты көтеру кейде үлкен қолдау болады» деген мәселе күнделікті тұрмыстан алыс емес. Оны үлкен ұранға айналдырмай, нақты жағдай арқылы түсінген дұрыс. Әр үйдің, әр көшенің мүмкіндігі әртүрлі болғандықтан, шешім де жергілікті ерекшелікке сүйенуі керек.
Мәселені шешудің бір жолы — көмек ұсынғанда алдымен адамның келісімін сұрау. Бұл ұсыныс дайын есеп немесе орындалған жоба емес, тұрғындар мен жауапты тараптар талқылай алатын практикалық тәсіл.
Көзге бірден түспейтін жағы да бар: жеке шекараны құрметтеу ізгі істің бір бөлігі. Жауапты шешім тек тез орындалуымен емес, ұзақ мерзімде қолайсыз салдар туғызбауымен бағаланады.
Ең маңыздысы — мәселені байқап қана қоймай, оны түсінікті тілмен талқылай білу. Көрші, ата-ана, мұғалім немесе жауапты мекеме арасындағы ашық байланыс ұсақ түйткілдің ұлғаюына жол бермейді. Нәтиже бір күнде көрінбеуі мүмкін, бірақ жүйелі назардың өзі пайдалы әдет қалыптастырады. Осындай мүмкіндіктердің құндылығы қатысушының өзіне деген сенімі мен айналасындағы адамдарға жақындасуынан байқалады.

