Баланың мектепке барғысы келмеуі, тұйықталуы немесе сабақтан кейін көңіл күйінің күрт өзгеруі әртүрлі себептен болуы мүмкін. Соның бірі – қатарластарының қорлауы. Қонаевтағы ата-аналар үшін маңыздысы – баланы бірден кінәламай, қауіпсіз әңгімеге жағдай жасау.
Балаға «неге қарсы жауап бермедің?» деудің орнына не болғанын сабырмен сұраған дұрыс. Оқиғаның уақыты, орны, қатысқан адамдар туралы мәліметті нақтылау көмектеседі. Бірақ баланы қайта-қайта егжей-тегжей айтуға мәжбүрлеу оның күйзелісін күшейтуі мүмкін.
Мектеп әкімшілігімен және сынып жетекшісімен байланыс орнатып, қауіпсіздік шараларын талқылаған жөн. Егер қорқыту онлайн кеңістікте жалғасса, хабарламаларды өшірмей сақтау пайдалы. Қауіп төнген жағдайда тиісті қызметтерге жүгіну қажет.
Қорлау мәселесін бір баланың мінезіне тіреп қою дұрыс емес. Сыныптағы орта, куә болған оқушылардың әрекеті және ересектердің ұстанымы да әсер етеді. Тәрбие жұмысы тек жазаға емес, құрмет пен қауіпсіз қарым-қатынасқа негізделуі тиіс.
Бала өзін тыңдайтын адам бар екенін сезінгенде көмек сұрауға батылы жетеді. Қауіпсіз мектеп – тек күзет пен ережеден құралмайды. Ол әр оқушының қадір-қасиетін қорғайтын күнделікті қарым-қатынастан басталады.