Қолөнер бұйымы отбасылық естелікке айналғанда

Ескі матадан тігілген дорба немесе қолдан жасалған ашықхаттың бағасы дүкендегі тауармен өлшенбейді. Мұндай бұйымға адамның уақыты мен ықыласы сіңеді. Мұндай әдет бір күнде қалыптаспайды, алайда оны шағын қадамнан бастап, кейін тәжірибеге қарай өзгертуге болады.

Қолөнер баланы шыдамдылыққа, материалды үнемдеуге және ұсақ қимылды дәл орындауға үйретеді. Үлкендер де өз тәжірибесін бөлісіп, ұмытылып бара жатқан тәсілдерді көрсете алады. Бұл ретте үлкендердің үлгісі ерекше рөл атқарады, өйткені бала естіген кеңестен бұрын күнделікті әрекетті байқайды.

Жұмыс үстінде отбасы тарихы туралы әңгіме өрбуі мүмкін: кім қандай бұйым жасаған, оны кімнен үйренген. Осылайша қарапайым іс ұрпақ арасындағы байланысты күшейтеді. Қарапайым сұрақтың өзі пайдалы талқылауға жол ашады: қандай балама бар және оның артықшылығы мен шектеуі неде?

Қолдан жасалған зат мінсіз болмауы мүмкін. Бірақ оның бірегейлігі мен ортақ еңбектің қуанышы ұзақ есте қалады. Қонаев сияқты ықшам қалада мұндай мәселе бір көшенің шеңберінде қалмай, көршілердің күнделікті жүріс-тұрысына әсер етуі мүмкін.

Ұқсас мақалалар | Статьи по теме

Жаңалықтар | Новости

instagram
@nurlyolke