Күзгі жапырақ жерге түскенде оны бірден қоқыс деп қабылдау әдетке айналған. Қонаевтағы аула мен саябақта да тап-таза көрініс үшін барлық жапырақты сыпырып әкету дұрыс сияқты сезілуі мүмкін. Бірақ табиғатта түскен жапырақ топырақтың бетін жауып, ылғалды сақтауға және органикалық заттың қайта айналымға түсуіне қатысады. Демек, қай жерде жинап, қай жерде қалдыру керегін ажырату маңызды.
Жаяу жол, баспалдақ, балалар алаңы мен су ағатын тордың үстіндегі дымқыл жапырақ тайғанақ болуы мүмкін. Мұндай орындарды тазалау қауіпсіздік үшін қажет. Ал ағаштың түбіндегі шағын табиғи белдеуде жапырақты жұқа қабат күйінде қалдыру кей жағдайда топыраққа пайдалы. Дегенмен ауру белгісі бар өсімдік қалдығын, қоқыспен араласқан жапырақты сол күйі үйіп қоюға болмайды.
Көгал күтімін бір ғана ережеге бағындыру қиын. Желді өңірде қалың үйінді ұшып, көрші аумаққа тарайды; шамадан тыс жиналған қабат жас шөпке ауа өткізбей қалуы ықтимал. Сондықтан қызмет көрсетуші маман өсімдік түрін, аумақтың пайдалану мақсатын және маусымдық жағдайды ескергені дұрыс. Тұрғындар да тазалықты талап еткенде табиғи тепе-теңдік туралы сұрақ қоюына болады.
Қаланың көркі кейде жапырақ қалмаған жолдан, кейде ағаш түбіндегі тіршілікке жағдай жасалған топырақтан көрінеді. Екеуін қарсы қоюдың қажеті жоқ. Орынды тазалау мен орынды сақтау қатар жүргенде көгалдандыру жұмысы тек сыртқы көрініске емес, жасыл желектің ұзақ өмір сүруіне қызмет етеді.