Әдеби шығармада кейіпкер әрдайым ойын ашық жеткізе бермейді. Кейде ол сұраққа жауап бермейді, әңгімені басқа жаққа бұрады немесе маңызды сәтте үнсіз қалады. Мұндай көрініс оқырманды оның қорқынышы, таңдауы мен қарым-қатынасы туралы ойлануға жетелейді.
Үнсіздіктің мағынасын бірден анықтап қою дұрыс емес. Ол келіспеу, абыржу, сақтық немесе жай шаршау болуы мүмкін. Оқырман өз болжамын мәтіндегі әрекетпен, алдыңғы оқиғамен және басқа кейіпкерлердің реакциясымен салыстырса, пікір дәлелді болады.
Қонаевтағы кітап талқылау тобында бір үзіндіні таңдап, кейіпкер неге сөйлемеді деген сұрақ қоюға болады. Әр адамның жауабы әртүрлі шығуы ықтимал. Пікірталаста өз түсіндіруін жалғыз дұрыс жауап деп жарияламау маңызды.
Мұндай үзіндіні дауыстап оқып көру де пайдалы. Үзілістің қай жерге түскені, сөйлемнің қалай аяқталғаны кейіпкердің көңіл күйін жаңаша түсінуге мүмкіндік береді.
Көркем әдебиет адамның ішкі әлемін бір сөйлеммен шешіп бермейді. Кейде ең қызық тұс – айтылмаған ой. Оны байқай білу оқырманның өмірдегі адамдарды да асығыс бағаламауына көмектесуі мүмкін.