Жарыста жеңілген бала кейде өзіне сенімін жоғалтады. Әсіресе айналасындағылар тек бірінші орын туралы сөйлесе, ол жаттығуға қайта барғысы келмеуі мүмкін. Спорттың тәрбиелік мәні жеңіспен ғана өлшенбейді. Қателікті түсіну, қарсыласты құрметтеу және қайта дайындалу да маңызды нәтиже.
Ата-ана баланың көңіл күйін жоққа шығармай, оған уақыт бергені дұрыс. «Ештеңе болған жоқ» деудің орнына қай тұсы қиын болғанын тыңдау пайдалы. Жаттықтырушы да әр баланың мүмкіндігі мен жасын ескеруі қажет. Жүктемені шамадан тыс арттыру немесе жарақатты елемеу спортқа қызығушылықты төмендетеді.
Қонаевта балалар спортпен айналысқанда отбасы мен жаттықтырушы арасындағы түсіністік ерекше рөл атқарады. Бірі тәртіпті қадағаласа, екіншісі баланың демалысы мен оқуын үйлестіруге көмектеседі. Нәтижені талқылағанда қарсыласқа құрмет көрсету де үйретілуі тиіс.
Жеңілістен кейін қайта жаттығуға келген бала өз бойынан жаңа күш табады. Бұл тәжірибе кейін сабақта, жұмыста және өмірдің басқа кезеңінде қажет болуы мүмкін. Спорт алаңының ең үлкен сабағы кейде медальда емес, берілмеу дағдысында.