«Мен сурет сала алмаймын» деген сөзді ересектер жиі айтады. Көп жағдайда адам суреттен бұрын өз қатесінен қорқады: сызық қисық шығады, түс сәйкес келмейді, нәтиже ұнамайды. Ал шығармашылықтың бастапқы мақсаты көрмеге лайық туынды жасау емес, айналаға мұқият қарауды үйрену болуы мүмкін.
Қонаевтың көше көрінісін, үйдегі кесе мен терезе алдындағы жарықты қарындашпен бейнелеу үшін қымбат құрал қажет емес. Бір парақ қағаз бен қарапайым қалам жеткілікті. Алғашқы суреттің әдемі шықпауы қалыпты. Қызығы – бұрын байқалмаған көлеңке, пішін немесе арақашықтықты көру.
Баламен бірге сурет салған ата-ана оның жұмысын өз талғамына қарай түзете бермеуі керек. «Мына жерді неге осылай салдың?» деп сұрау баланың ойын түсінуге көмектеседі. Ересектердің де өз жұмысын көрсетіп, қателесуге болатынын мойындауы шығармашылық еркіндік береді. Суретті желіге салу міндет емес: кей туынды отбасылық естелік болып қалсын.
Бір сағаттық шығармашылық қаладағы күнделікті қарбаласты өзгерте алмайды, бірақ адамның назарын басқа арнаға бұрады. Өз қолымен жасаған шағын дүние қуаныш сыйлауы мүмкін. Жаңа дағдыға жас шектеуі жоқ.