Ине сабақтау, ағашты тегістеу, киізден бұйым жасау немесе қарапайым тігін тігу – сырттай шағын дағды. Бірақ оны біреуден үйренген бала тек бұйым жасауды меңгермейді. Ол шыдамдылықты, өлшемді сақтауды, жұмысты аяғына жеткізуді байқайды. Қолөнердің тәрбиелік мәні дайын заттан гөрі жасау барысынан көрінеді.
Отбасында мұндай сабаққа арнайы шеберхана қажет емес. Қауіпсіз материал мен жасына лайық тапсырма болса жеткілікті. Өткір құралды ересек адам бақылауы керек, ал күрделі жұмысты бірден баланың қолына беруге болмайды. Ең маңыздысы – алғашқы әрекеті сәтсіз шыққанда баланың ынтасын өшірмеу.
Үлкендер өз тәжірибесін түсіндіріп бергенде бұйыммен бірге естелік те беріледі. Неге осы өрнек таңдалды, қандай зат бұрын үйде қолданылды, материал қайдан алынды деген әңгіме тарих пен тұрмысты байланыстырады. Жас буын үшін мұндай білім интернеттен көрген бейненің көшірмесі емес, тірі қарым-қатынастың нәтижесі.
Қонаевта әртүрлі кәсіп пен өнерді меңгерген адамдар бар. Олардың тәжірибесін бағалау міндетті түрде үлкен көрме ұйымдастыруды қажет етпейді. Отбасындағы бір кеште жасалған қарапайым бұйым да ұрпақ арасындағы байланысты нығайта алады.